vazife

Sadece bacaklarımı hissedebiliyorum, beni taşıdıklarını. Öyle yakın ki göğsüm bacaklarıma, hissediyorum nasıl da ona kapandığını. Hareketini nefesimin göğsümde, bacaklarımda.

Öyle ağır. Ağzından çıktığı an hissettim üzerime çöken ağırlığını, ta gözlerime, gözyaşı bezlerime kadar. İtiraz etmedim, edemedim. Bakalım ne çıkacak.

Yasladım gövdemi bacaklarıma, güçlüdürler, taşırlar. Fark ettim ayaklarımın nasıl da güçlü yere bastığını. Aldım o güvenden cesareti, hafifçe başım ileri doğru hareket etmeye başladı, gözlerimin açısını değiştirmek üzere. Belki olduğum kapalı, basık kutucuğun dışında da bir şey var. Yavaş yavaş boynum hareketlendi, gözlerim izledi. Tam bir şey görecektim ki “tak!” itti bir el kafamı geriye dönmesi için. “tak!” diye düştü, bıraktı kendini, boynum da. Yine aynı yer.

Yine aynı yer. Karanlık. Ama bu sefer daha güçlü. Ellerimi hissediyorum, yere yayılıyorlar. Sanki doğru yerde değillermiş gibi her parmağımı, avucumdaki her noktayı görüyorum, gözüm dışında bir yerden, hareketini, yerini buluşunu. Evet, şimdi oldu. Kollarım da daha güçlü artık. Hem ayaklarım hem ellerimle yerden alıyorum gücümü ve yükselmek için üzerinde bu sefer daha emin kaldırmaya başlıyorum başımı.

Aydınlık. Beyaz duvardan geniş bir alana açılan boşluk. Bakışlarım götürüyor diğer tarafa bedenimi. O da ne? Renkler, silüetler, şekiller, bedenler, nefesler…Ne kadar güzelsiniz. Hoşgeldiniz, hoşbulduk.

Sizde kaybolurken baktım ki artık ayaktayım, aydınlık. Fark ettim ayaklarımın yerini arayışını, dengem bozuldu, sarsıldım, sallanırken…

Advertisements

kaçan kovalanır bebeğim ;)

Hayatında kaçtığın ne varsa bil ki hep yanında, hemen ardında olacak. Nefesini ensende hissedeceksin. Daha hızlı kaçmak istedikçe sen, karşına çıkan herşey de onu hatırlatacak sana, ona götürecek seni.

“e n’apıcaz?”ın cevabı ise “kabul et” olacak. Onun varlığını, neyse o, kabul et. Kabul et ki uyum için de ol hayatınla, kendinle. O zaman nasıl özgürleştiğine sen bile inanamayacaksın.

Hatırla, kaçan kovalanır bebeğim ;)

—————-

Whatever you are trying to escape and ignore is always watching you, it is always just behind you. You feel its coldness on your nape. When you want to escape faster, you see that everything is about it on the road.

The answer for “So, what are we gonna do?” question is “Accept it!”. Accept its being, accept that what it is. Accept and be in harmony with your life, yourself. you cannot believe how you will be free then.

Remember that when you run, he chases you babe ;)